Monday, September 29, 2014

အတြဲလိုက္ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာမ်ား




M79 ဆိုတာ တစ္ေခတ္တစ္ခါက နာမည္ၾကီး ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာ အမ်ိဳးအစားပါ။ လူေသေစတဲ့ ျပင္းထန္တဲ့ ယမ္းအားမပါရွိပဲ အမ်ားအျပားကို ဒဏ္ရာရေအာင္ စီမံထားတဲ့ ဗံုးအငယ္စားေတြ ထည့္ပစ္တာပါ။ အားသာခ်က္အရကေတာ့ ေသႏွတ္သံေတြၾကားကေန အသံတိတ္ နီးပါး ပစ္ႏိုင္ျပီး ဘယ္ကပစ္လိုက္တယ္ဆိုတာ အသံအရေရာ အျမင္အရပါ မခြဲႏိုင္တာမို႔ အငိုက္မိရတဲ့ လက္ႏွက္ အမ်ိဳးအစားပါ။ က်ည္လမ္းေၾကာင္း အေျဖာင့္မဟုတ္တာေၾကာင့္ ပစ္တဲ့ေနရာကို ေတာ္ရံု သိႏိုင္ဖို႔ ခဲယင္းပါတယ္။ 
M-79

သည္ေနာက္မွာေတာ့ ရမ္ဘိုေသႏွတ္လို႔ အရပ္ထဲမွာ လူသိမ်ားၾကတဲ့ ေမာင္းျပန္ရိုင္ဖယ္ေအာင္မွာ တပါတည္းတြဲဆက္ထားျပီး ေသႏွတ္သံေတြၾကားမွာ တိတ္တဆိတ္ ဗံုးပစ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စစ္သည္ေတြ အၾကိဳက္ေတြ႕လွတဲ့ ၄၀မမ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာေတြကို ေမာင္းျပန္စနစ္နဲ႔ အမ်ားအျပား ပစ္ခတ္ႏိုင္ရင္ အနီးကပ္တိုက္ပြဲ အတြင္းမွာ ရန္သူကို ဦးႏွိမ္ထားႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ၄၀၀မ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာေတြကို ထပ္မံ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အေမရိကန္ရဲ့ Hawk M1 ဆိုရင္ Terminator ဇာတ္လမ္းထဲက စက္ရုပ္လူသား အာႏိုးၾကီးကိုင္တဲ့ လက္ႏွက္အျဖစ္ ျမင္ဘူးၾကသလို အဲသည္ေခတ္ခါက အက္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြမွာ ပါေလ့ရွိပါတယ္။ အေမရိကန္ထုတ္ ၄၀မမ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာျဖစ္ျပီး ၆လံုးျပဴးေသနွတ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ပံုစံအတိုင္း က်ည္ဆံ၁၂လံုးပါ ေလာင္ခ်ာျဖစ္ပါတယ္။ အကြာအေဝး မီတာ၃၅၀ထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ 
 
M32

ခုေခတ္မွာေတာ့ M32 လို က်ည္၆လံုးပါ ေမာ္တာေတြကို အသံုးျပဳျပီး မီတာ ၅၀၀ထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ အထူးတပ္ဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ျမိဳ႕ေစာင့္တပ္ေတြ အေရးခင္းႏွိမ္နင္းေရးတပ္ေတြ၊ ရဲအထူးတပ္ဖြဲ႕ေတြ အသံုးျပဳပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဝယ္ယူအသံုးျပဳတဲ့ စနစ္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
 
RG-6
ရုရွားထုတ္ DP-64 ဟာ ႏွလံုးျပဴးပံုစံ ေသႏွတ္ျဖစ္ျပီး ျမင္ေတြ႕ရခဲပါတယ္။ RG-6 ကေတာ့ ခုေခတ္ ရုရွား အထူးတပ္ဖြဲ႕သံုး ျဖစ္ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဝယ္ယူအသံုးျပဳပါတယ္။ M32 ထက္ က်ည္ထြက္ႏုန္းျမန္ျပီး တစ္စကၠန္႔ကို ၂လံုးထိ အလိုေလ်ာက္ ပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ည္ေျခာက္လံုးပါ ေလာင္ခ်ာ အမ်ိဳးအစားျဖစ္ျပီး မီတာ ၄၀၀ထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။

DP-64
ေခတ္သစ္နည္းပညာသံုး ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာမ်ား အျဖစ္နဲ႔ ေလကြဲၾကည္သံုးကာ အကာကြယ္ေနာက္မွာ ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ရန္သူကို ပစ္ခတ္ဖို႔ XM25 လို ေလာင္ခ်ာေတြလဲ တီထႊင္ထုတ္လုပ္ၾကပါတယ္။ နည္းပညာသစ္ ခ်ိန္ရြယ္မွဳ စနစ္ေတြကို အသံုးျပဳျပီး တိက်ပစ္ခတ္ႏိုင္ဖို႔ တီထႊင္ထားတာပါ။ ၂၅မမနဲ႔ ၂၀မမလို ေသးငယ္တဲ့ ဗံုးသီးေတြကို အသံုးျပဳပါတယ္။ ဗံုးသီး၄လံုးပါ ေလာင္ခ်ာ အမ်ိဳးအစားျဖစ္ပါတယ္။ မီတာ ၁၀၀၀ထိ တိတိက်က် ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း သယ္ေဆာင္ရ ဝန္က်ယ္ျပီး အျမန္ပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ အထက္ပါ ေလာင္ခ်ာေတြကို ေျခလ်င္စစ္သည္ေတြက အၾကိဳက္နဲပါးလွပါတယ္။ အျမန္ပစ္ခတ္ျပီး ရန္သူကို ေခါင္းမေဖၚတမ္း ဖိနိပ္ထားႏိုင္ေပမယ့္ က်ည္ကို ၾကိဳျဖည့္ထားရတာမို႔၊ တိုက္ပြဲအတြင္း ဒါမွမဟုတ္ အေရးအခင္းႏွိမ္နင္းေရး အတြင္းမွာ က်ည္အမ်ိဳးအစား ေျပာင္းပစ္ဖို႕ဆိုရင္ အစအဆံုး ျပန္ျပင္ဆင္ရတာမို႔ သာမာန္ တစ္ေတာင့္ထိုး ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာေတြကိုသာ အျမန္ပစ္ႏိုင္ဖို႕ ေလ့က်င့္ျပီး အသံုးျပဳရတာကို စိတ္ၾကိဳက္ေတြ႕ၾကပါတယ္။ တစ္ေထာင့္ထိုး ေလာင္ခ်ာေတြရဲ့ ရိုးရွင္းတဲ့ပံုစံ၊ လြယ္ကူတဲ့ အသံုးျပဳရမွဳ ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းရမွဳေတြကို သာလြန္တဲ့ စိတ္ၾကိဳက္ရမွဳမ်ိဳးကို ေခတ္သစ္ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာေတြက ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္ေသးပါဘူး။

တရုတ္တပ္မေတာ္သံုး
ဒါ့အျပင္ ခံစစ္ပစ္ဒါမွမဟုတ္ ပစ္ကူေပးမွာ ရန္သူကို အျမန္ပစ္ခတ္ႏိုင္ေစဖို႔ ဆိုရင္လဲ ဗံုးသီး ၆လံုးကေန ၁၂လံုးထိသာ အမ်ားဆံုးရွိတာမို႔ ထိေရာက္မွဳ မရွိလွဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူတစ္ကိုယ္စာ သယ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို စြန္႔လႊတ္ျပီး အတြဲလိုက္ အျမန္ပစ္ခတ္ဖို႕ကိုသာ ဦးစားေပးတဲ့ ေအာ္တိုမစ္တစ္ အတြဲလိုက္ပစ္ ေလာင္ခ်ာ အၾကီးစားေတြကို အေလးေပးလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ယာဥ္တမ္းကို လံုျခံဳေရးေပးဖို႔၊ ခံစစ္ေနရာကေန ပစ္ခတ္ဖို႔ ၊ ျမစ္တြင္းကင္းလွည့္ယာဥ္ေတြမွာ တပ္ဆင္ဖို႔၊ ဒါ့အျပင္ ေျမျပင္သံုး ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္မ်ားမွာ တြဲဖက္ တပ္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ အထိ အသံုးဝင္လွပါတယ္။ လူလွိဳင္းစစ္ဆင္ေရးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရေလ့ရွိတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႕က်င္ေရး စစ္ပြဲ စစ္မ်က္ႏွစာအတြက္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္မ်ားဆီက အေမရိကန္တို႔ စတင္ထုတ္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စနစ္လဲျဖစ္ပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ ယာဥ္တင္စနစ္ ဒါမွမဟုတ္ ခံစစ္ပစ္ခတ္ေရး စနစ္အေနနဲ႔ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။
အေမရိကန္လုပ္ Mk19 ဟာ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကေန ယေန႕ေခတ္ အေမရိကန္ တပ္မေတာ္ထိ သံုးဆြဲေနဆဲ စနစ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ စစ္သည္၂ဦးနဲ႔ သယ္ေဆာင္ပစ္ခတ္ရျပီး၊ blowback စနစ္သံုး အလိုေလ်ာက္ပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ ေလာင္ခ်ာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္မိနစ္ကို ဗံုးသီး၃၀၀ ေက်ာ္ႏုန္းနဲ႔ ပစ္ခတ္ႏိုင္ျပီး မီတာ ၁၅၀၀ ထိ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဗံုးသီး၃၂လံုး ဒါမွမဟုတ္ ၄၈လံုးပါ က်ည္တြဲကို အသံုးျပဳပါတယ္။ ေဒဝူးကုမၼနီထုတ္ K4 နဲ႔ စင္ကာပူထုတ္ CIS-40AGL တို႔ဟာ အလားတူ ေလာင္ခ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ညၾကည့္ကိရိယာေတြနဲ႔ အနီေအာက္ေရာင္ျခည္သံုး ခ်ိန္ဆိုဒ္ေတြကို တပ္ဆင္ကာ ေန႔ညမေရြး ခ်ိန္ရြယ္ ပစ္ခတ္ႏိုင္ေအာင္ အဆင့္ျမင့္ႏိုင္ပါတယ္။ 

AGS30
 ရုရွားတပ္မေတာ္ကေတာ့ AGS17 အေနနဲ႔ထုတ္လုပ္ အသံုးျပဳျပီး ၁၉၉၀ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ AGS30 အေနနဲ႔ အဆင့္ျမင့္တင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္သည္၂ဦးနဲ႔ သယ္ေဆာင္ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ blowback စနစ္သံုး အလိုေလ်ာက္ပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ ေလာင္ခ်ာျဖစ္ပါတယ္။ ၃၀မမ က်ည္ကို အသံုးျပဳျပီး အကြာအေဝး မီတာ ၂၀၀၀ထိ တိတိက်က်ပစ္ခတ္ႏိုင္ေအာင္ အဆင့္ျမင့္တင္ထားပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္ခ်ိန္ဆိုဒ္ေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ တပ္ဆင္ အသံုးျပဳနိုင္ပါတယ္။ ေလာင္ခ်ာ အလြတ္ အေလးခ်ိန္ ၁၆ကီလိုဂရမ္သာ ရွိတာေၾကာင့္ အေမရိကန္လုပ္ Mk19ထက္ တစ္ဝက္နီးပါး ေသးငယ္ေပါ့ပါးပါတယ္။ ဗံုးသီး၃၀ပါ က်ည္တြဲမ်ားအကို အသံုးျပဳျပီး တစ္မိနစ္လ်င္ အေတာင့္၄၀၀ႏုန္းထိ အျမန္ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ AGS-40 အေနနဲ႔ ၄၀မမဗံုးသီးအသံုးျပဳတဲ့ ေလာင္ခ်ာစနစ္ကိုလဲ ျပင္ပကိုတင္ပို႔ ေရာင္းခ်ဖို႔ ထုတ္လုပ္ပါတယ္။
ဂ်ာမနီႏိုင္ငံထုတ္ GMG အမ်ိဳးအစား ၄၀မမ အတြဲလိုက္ပစ္ ေလာင္ခ်ာ စနစ္ကိုလဲ ႏိုင္ငံတကာ တပ္ဖြဲ႕မ်ားက အသံုးျပဳၾကပါေသးတယ္။ က်န္ အမ်ိဳးအစားေတြနဲ႕ ကြာျခားမွဳ သိပ္မရွိပါဘူး။ 
 
XM-307

အေမရိကန္ကေတာ့ XM 174 နဲ႔ XM307 ကဲ့သို႔ ကြန္ျပဴတာ စနစ္နဲ႔ တြဲဖက္တဲ့ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာ စနစ္ကို ထုတ္လုပ္လာျပီး ေမာင္းသူမဲ့ ေျမျပင္သံုးယာဥ္ေတြနဲ႔ သံခ်ပ္ကာတင္ စနစ္ ဒါမွမဟုတ္ ခံစစ္သံုး စနစ္အေနနဲ႔ အသံုးျပဳဖို႔ ထုတ္လုပ္တာပါ။ ထူးျခားကြဲျပားလာတာကေတာ့ ေန႔ညမေရြး တိက်ေအာင္ ခ်ိန္ရြယ္ေပးမယ့္ စနစ္ေတြ အေဝးထိန္း စနစ္နဲ႔ ပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ စနစ္ေတြ အပါအဝင္ ဒႆမ၅ စက္ေသႏွတ္ၾကီးကိုပါ တြဲဖက္ တပ္ဆင္အသံုးျပဳလို႔ရပါတယ္။ အေတာင့္ ၃၀ပါ ဗံုးတြဲကို အသံုးျပဳျပီး မီတာ ၃၆၀၀ထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေလကြဲက်ည္လို က်ည္ေတြကို ပစ္ခတ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ XM174 ကေတာ့ ၄၀မမ ဗံုးသီးကို အသံုးျပဳျပီး XM307 ကေတာ့ ၂၅မမ ဗံုးသီးေတြကို အသံုးျပဳပါတယ္။
စစ္သည္မ်ားနဲ႔ တြဲဖက္ သယ္ေဆာင္ကာ တိုက္ပြဲဝင္ႏိုင္ဖို႔ ေလးလံတဲ့ စနစ္တစ္ခုျဖစိေပမယ့္ ယာဥ္တင္အျဖစ္ အသံုးျပဳျခင္း၊ ခံစစ္ပစ္လက္ႏွက္အေနနဲ႔ အသံုးျပဳျခင္းေတြမွာ ထိေရာက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္ျဖစ္လို႔ ႏိုင္ငံတကာ တပ္မေတာ္ေတြက လက္မလြတ္တမ္း အသံုးခ်ေနတဲ့ ဗံုးပစ္ေလာင္ခ်ာ စနစ္မ်ား ျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

Wednesday, September 24, 2014

ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႔သံုး ေမာင္းသူမဲ့ယာဥ္ငယ္မ်ား



ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ အထူးတပ္ဖြဲ႔မ်ား ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားအတြက္ ေျမျပင္ရဲ့ တိုက္ပြဲဝင္ အေျခအေနကို အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီတည္း ကင္းေထာက္ေပးႏိုင္တဲ့ ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္ငယ္မ်ားအေၾကာင္းကို ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါတယ္။ အထူးတပ္ဖြဲ႕မ်ား ေရွ႕ေျပးကင္းေထာက္ တပ္မ်ားနဲ႔ ေခ်လ်င္ စစ္သည္မ်ား အတြက္ ရန္သူ႔နယ္ေျမ သို႕မဟုတ္ တိုက္ပြဲဝင္နယ္ေျမရဲ့ ကြပ္ကဲမွဳကို အေထာက္အကူျပဳေစဖို႔ ေသးငယ္ျပီး အသံုးျပဳရလြယ္ကူတဲ့ ေမာင္းသူမဲ့ ကင္းေထာက္မ်ားကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ သာမာန္ အရပ္ဖက္သံုး ကင္မရာတပ္ဆင္ထားတဲ့ အရုပ္မ်ားကဲ့သို႔ ေစ်းႏုန္းခ်ိဳသာျပီး သံုးစြဲရလြယ္ကူတဲ့ အမ်ိဳးအစားမ်ား ျဖစ္ျပီး ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား ၾကားျဖတ္မယူႏိုင္ေစရန္နဲ႔ အၾကမ္းခံေစဖို၊႔  အသံလံုေစဖို႔ အဓိက ျပဳျပင္ထားပါတယ္။ 
 
ZALA421-08
၂၀၁၁ခုႏွစ္မွာ ရုရွားႏိုင္ငံရဲ့ ေျမျပင္တပ္အားလံုးကို အဆင့္ျမင့္ခဲ့ရာမွာ ေျခလ်င္တပ္မ်ား၊ ယႏၱာရားတင္ ေျခလ်င္တပ္မ်ားနဲ႔ ေလထီးခုန္ စစ္သည္မ်ားအတြက္ ZALA ကုမၼနီထုတ္ ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္ငယ္မ်ားကို တပ္ဆင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သာမာန္ ေရဒီယို စနစ္မ်ားနဲ႔ ထိမ္းခ်ဳပ္တပ္ဆင္ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ျပီး အလြယ္ တကူအသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ 
ZALA421-12
 ZALA421-08 အမ်ိဳးအစား ကို အထူးတပ္ဖြဲ႕မ်ားနဲ႔ ေရွ႕ေျပးကင္းေထာက္ တပ္ခြဲမ်ားအတြက္ တပ္ဆင္ေပးပါတယ္။ ယူနစ္တစ္ခုလံုးမွာ ေမာင္းသူမဲ့ယာဥ္၂ခု ထိမ္းခ်ဳပ္ေရး စက္တစ္လံုး၊ ေရဒီယိုစနစ္အပါအဝင္ ၈ကီလိုဂရမ္သာ ေလးတာေၾကာင့္ စစ္သည္၂ဦးျဖင့္ သယ္ေဆာင္ႏိုင္ျပီး လက္ျဖင့္ ပစ္ကာ လႊတ္တင္ႏိုင္ပါတယ္။ အျမင့္ ၃၆၀၀မီတာ ၊ ၁၅ကီလိုမီတာ အကြာအေဝးထိ ပ်ံသန္းႏိုင္ျပီး အနီေအာက္ေရာင္ျခည္သံုး ကင္မရာ၊ သာမန္ကင္မရာနဲ႔ INS/GPS စနစ္သံုး ကင္းေထာက္စနစ္မ်ား၊ ရန္သူမိတ္ေဆြ ခြဲျခားေပးႏိုင္တဲ့ စနစ္မ်ား ပါဝင္ပါတယ္။ ၁.၅ကီလိုဂရမ္သာ ေလးျပီး ေလထီးစနစ္ျဖင့္ ျပန္လည္ဆင္းသက္ေစပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ပ်ံသန္းခ်ိန္ တစ္နာရီခြဲသာ ရရွိမွာျဖစ္ျပီး တာရွည္ ကင္းေထာက္ စစ္ဆင္ဖို႕ မလြယ္ကူပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ယာဥ္၂စင္းျဖင့္ အလဲအလွယ္လုပ္ကာ ေစာင့္ၾကည့္ေနႏိုင္ဖို႕ စီစဥ္ထားျပီး ဘထၳရီအပို ၂စံုဆီ သယ္ေဆာင္ေစပါတယ္။

ZALA421-12 အမ်ိဳးအစားကေတာ့ အနည္းငယ္ ၾကီးမားျပီး ပိုမို အနီးကပ္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ ကင္မရာ တပ္ဆင္ထားပါတယ္။ ေျခလ်င္တပ္ရင္းမ်ား အသံုးျပဳဖို႕ အဓိက အသံုးျပဳျပီး လူ၃ဦးနဲ႔ သယ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္ေရး စက္ဆီသို႕သာမကပဲ အမိန္႕ေပးစင္တာနဲ႔ပါ ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္ပါတယ္။ အကြာအေဝး၊ ပ်ံသန္းႏိုင္ခ်ိန္ စတာေတြဟာ 08 အမ်ိဳးအစားနဲ႔ မကြာပါဘူး။ သည္ေမာင္းသူမဲ့ေတြ အတြက္ တပ္စိတ္တစ္စိတ္ တြဲဖက္ ေပးထားျပီး တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ေမာင္းသူမဲ့ ၃စင္းမွ ၅စင္း တျပိဳင္တည္း ပစ္လႊတ္ ကင္းေထာက္ျခင္း ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ယႏၱရားတင္ ေျခလ်င္တပ္မ်ားနဲ႔ ေလေၾကာင္းခ်ီ တပ္ရင္းမ်ားမွာ အဓိက တပ္ဆင္အသံုးျပဳပါတယ္။ ၂မ်ိဳးစလံုးဟာ ၅မိနစ္ အတြင္းမွာ တပ္ဆင္ ပစ္လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္။

ZALA-421-06 အမ်ိဳးအစားကေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္ပံုစံ ေမာင္းသူမဲ့ အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ပါတယ္။ ေရေၾကာင္းတပ္ဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ ျမိဳ႕တြင္းစစ္ဆင္ေရးေတြမွာ အသံုးျပဳႏိုင္ဖို႕ ရည္ရြယ္ထုတ္လုပ္ထားပါတယ္။ အျမင့္ ၂၀၀၀ ကီလိုမီတာထိ တက္ႏိုင္ျပီး အကြာအေဝး ၁၅ကီလိုမီတာထိ ပ်ံသန္းႏိုင္ပါတယ္။ ရိုက္ကူးေရး ကင္မရာကဲ့သို႔ အနီးကပ္ဆြဲယူၾကည့္ႏိုင္တဲ့ ကင္မရာတပ္ဆင္ထားျပီး ေစာင့္ၾကည့္ျခင္းနဲ႔ ျမိဳ႕တြင္းရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားနဲ႔ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ားက အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ပ်ံသန္းခ်ိန္ ၁နာရီခြဲသာ ရရွိျပီး ၾကီးမားတဲ့ စနစ္တစ္ခုျဖစ္တာေၾကာင့္ စစ္ဖက္ အဖြဲ႕စည္းမ်ားက ႏွစ္သက္ျခင္း မရွိပါဘူး။ 
 
ZALA421-16E
ဒါ့ေၾကာင့္ အေျမာက္တပ္ဖြဲ႕မ်ား တင့္တပ္ဖြဲ႕မ်ားနဲ႔ ေျခလ်င္တပ္ရင္းၾကီးမ်ားမွာ အစၥေရးႏိုင္ငံထုတ္ Orbiter အမ်ိဳးအစား ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္ငယ္မ်ားကို ထပ္မံ ျဖည့္တင္းထားပါတယ္။ Orbiter အမ်ိဳးအစား ယာဥ္ငယ္မ်ားဟာ ပစ္လႊတ္စင္နဲ႔ ပစ္လႊတ္ရျပီး စစ္သည္ ၃ဦးပါ တပ္ဖြဲ႕(ယာဥ္၃စင္း ထိမ္းခ်ဳပ္ေရး ကိရိယာ တစ္စံု) ဒါမွမဟုတ္ ထိမ္းခ်ဳပ္ေရး ယာဥ္တစ္စင္းနဲ႔(ေမာင္းသူမဲ့၅စင္း ၂စင္းတျပိဳင္တည္း အသံုးျပဳႏိုင္) အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ စစ္သည္ပါ ေရဒီယို ထိမ္းခ်ဳပ္မွဳနဲ႕ ဆိုရင္ အကြာအေဝး ၁၅ကီလိုမီတာမွ ကီလိုမီတာ ၃၀ထိ အသံုးျပဳတဲ့ Orbiter အမ်ိဳးအစားေပၚ မူတည္ျပီး၊ ယာဥ္နဲ႔ ထိမ္းခ်ဳပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကီလိုမီတာ ၈၀မွ ၁၀၀ ထိေမာင္းႏွင္ႏိုင္ပါတယ္။ အသင့္ျဖစ္ရန္ ၾကာခ်ိန္ ၁၅မိနစ္ခန္႔ အနည္းဆံုးယူရပါတယ္။ အျမင့္မီတာ ၅ေထာင္ထိ တက္ႏိုင္ပါတယ္။ ၾကာခ်ိန္ ၄နာရီကေန ၇နာရီထိ ရရွိတာေၾကာင့္ ရုရွားတပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ား ပိုမိုနွစ္သက္ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ZALA ကုမၼနီဟာ ZALA 421-16E အျဖစ္ ပံုစံတူ ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
 
Skylark
အစၥေရးႏိုင္ငံ Elbit ကုမၼနီထုတ္ Skylark ကင္းေထာက္ယာဥ္ငယ္ မ်ားဟာလဲ ႏိုင္ငံတကာ စိတ္ဝင္စားေသာ ယာဥ္ငယ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ စစ္သည္ ၂ဦးျဖင့္ ယာဥ္၂စင္း၊ စက္တစ္စံု သယ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။  လက္ျဖင့္ လႊတ္တင္ႏိုင္ျပီး အကြာအေဝး ၄၀ကီလိုမီတာ၊ အျမင့္ ၄၀၀၀မီတာ၊ ၾကာခ်ိန္ ၃နာရီပ်ံသန္းႏိုင္ပါတယ္။ ေလအိပ္ျဖင့္ ဆင္းသက္တဲ့ စနစ္ျဖစ္ျပီး ရန္သူမိမိ ခြဲျခားမွတ္သား ေပးႏိုင္တဲ့ စနစ္မပါရွိပါဘူး။

SkylarkII
  ဒါ့ေၾကာင့္ SkylarkII အျဖစ္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ အဆင့္ျမင့္တင္ခဲ့ျပီး ယာဥ္ျဖင့္ သယ္ေဆာင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ေစဖို႕ စီစဥ္ထားပါတယ္။ အကြာအေဝး ၆၀ကီလိုမီတာ ၾကာခ်ိန္ ၆နာရီထိ ပ်ံသန္းႏိုင္ပါတယ္။ ပိုမိုၾကီးမားတဲ့ စနစ္တစ္ခုျဖစ္ျပီး ယာဥ္ပါ ပစ္လႊတ္စင္နဲ႔ လႊတ္တင္ႏိုင္ပါတယ္။ ရန္သူမိတ္ေဆြ ခြဲျခားေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ စနစ္ေတြအပါအဝင္ ေလဆာလမ္းညႊန္ေပးႏို္င္တဲ့ စနစ္ေတြပါ ပါဝင္တာေၾကာင့္ ေျခလ်င္တပ္ရင္းမ်ား၊ တင့္ကားတပ္မ်ား၊ အေျမာက္ အကဲၾကည့္မ်ား အတြက္အသံုးဝင္ျပီး ေပါင္းစပ္စစ္ဆင္ေရးမ်ားအတြက္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံစံုတပ္ဖြဲ႔မ်ား အာဖကန္အီရတ္ အပါအဝင္ စစ္ဆင္ေရး အေျမာက္အမ်ားမွာ ေအာင္ျမင္စြာ အသံုးျပဳေနတဲ့ စနစ္လဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 
 
Skyblade III
Skylark ယာဥ္ငယ္မ်ားနဲ႔ ဆင္တူတာကေတာ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံက ထုတ္လုပ္တဲ့ Skyblade III ေမာင္းသူမဲ့ ကင္းေထာက္ယာဥ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္သည္ ၂ဦးျဖင့္ ပစ္စင္၊ ထိမ္းခ်ဳပ္ေရး ကိရိယာတစ္စံု ယာဥ္တစ္စင္း သယ္ေဆာင္ႏိုင္ျပီး ပစ္စင္ငယ္ျဖင့္ ပစ္လႊတ္ရပါတယ္။ ေန႔ည မေရြးေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ျခင္း၊ ရန္သူမိတ္ေဆြ ခြဲျခားေစာင့္ၾကည့္ေပးႏိုင္ျခင္း  စတဲ့ အဆင့္ျမင့္ စနစ္ေတြပါဝင္ပါတယ္။ ၁၅မိနစ္အတြင္းမွာ ပစ္လႊတ္ႏိုင္ျပီး ေလအိပ္အသံုးျပဳ ဆင္းသက္ႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း အကြာအေဝး ၈ကီလိုမီတာ အျမင့္ မီတာ၅၀၀ ထိသာ တက္ေရာက္ႏိုင္ျပီး ပ်ံသန္းခ်ိန္ ၁နာရီသာ ရရွိပါတယ္။ 
 
ASN-15
တရုတ္တပ္မေတာ္သံုး ASN-15 ကင္းေထာက္ယာဥ္ငယ္ ဟာလဲ လက္ျဖင့္လႊတ္တင္ႏိုင္ေသာ ေမာင္းသူမဲ့အမ်ိဳးအစားျဖစ္ပါတယ္။ စစ္သည္ ၃ဦးပါအဖြဲ႕ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားျပီး အကြာအေဝး ၁၀ကီလိုမီတာ အျမင့္ ၅၀၀မီတာ ၾကာခ်ိန္ ၁နာရီ ခန္႕ထိ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေန႔ည ေစာင့္ၾကည့္ေနေရး စနစ္မ်ားပါဝင္ျပီး ရန္သူမိမိ ခြဲျခားေသာ စနစ္မ်ား ေလဆာလမ္းညႊန္စနစ္မ်ား ပါရွိတယ္ မပါရွိဘူးကေတာ့ မသိရွိရပါဘူး။

DRDO Imperial Eagle
အိႏၵိယတပ္မေတာ္သံုး DRDO Imperial Eagle ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္ငယ္ဟာလဲ အလားတူ ေမာင္းသူမဲ့ အမ်ိဳးအစားျဖစ္ပါတယ္။ အကြာအေဝး ၁၀ကီလိုမီတာ၊ အျမင့္ ၃၀၀မီတာ၊ ၾကာခ်ိန္ တစ္နာရီထိ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ျပီး ရန္သူမိတ္ေဆြ ခြဲျခားေစာင့္ၾကည့္တဲ့ စနစ္ေတြပါဝင္ပါတယ္။ တရုတ္နဲ႔ အိႏၵိယ ၂ႏိုင္ငံလံုးဟာ ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္ငယ္မ်ားကို အသံုးျပဳမွဳ နည္းပါးျပီး အထူးတပ္ဖြဲ႕မ်ားတြင္ အသံုးျပဳရန္အတြက္ အစၥေရးႏိုင္ငံလုပ္ ေမာင္းသူမဲ့ယာဥ္ငယ္မ်ားကို အဓိကထား အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။ 


Saturday, September 20, 2014

Type 039 ေရငုပ္သေဘၤာမ်ား




တရုတ္ေရငုပ္သေဘၤာ တစ္စင္းဟာ အေမရိကန္ ေလယာဥ္တင္ သေဘၤာရဲ့ ေတာ္ပီတို တစ္ကမ္းစာမွာ ေရေပၚတက္ျပဖူးတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို ၾကားဖူးသူမ်ားရွိပါလိမ့္မယ္။ ဖ်က္သေဘၤာေတြ၊ ကင္းေထာက္ေလယာဥ္ေတြ ေခတ္မီ ေထာက္လွမ္းေရး ကိရိယာ အျပည့္နဲ႔ ခ်ီတက္သြားလာေလ့ရွိတဲ့ အေမရိကန္ရဲ့ အင္အားျပည့္ ေလယာဥ္တင္သေဘၤာၾကီးနားကို တရုတ္လုပ္ ေရငုပ္သေဘၤာဟာ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ကပ္လာႏိုင္စရာ မရွိဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၆ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၂၆ရက္ေန႔ အေရွ႕တရုတ္ပင္လယ္ျပင္မွာ ပူးေပါင္းစစ္ဆင္ေရး လုပ္ေနၾကတဲ့ ဒါဇင္နဲ႔ ခ်ီတဲ့ ႏိုင္ငံစံု ေရတပ္သေဘၤာေတြရဲ့ အလယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ ဂ်ပန္အေျခစိုက္ အေမရိကန္ ေလယာဥ္တင္သေဘၤာ Kitty Hawk ရဲ့ အနား ေရမိုင္၅မိုင္ေလာက္မွာ တရုတ္ရဲ့ ေရငုပ္သေဘၤာဟာ ေရေပၚတက္ျပခဲ့ပါတယ္။ ပထမကေတာ့ ဒါဟာ ရုရွားလုပ္ Kilo အတန္းအစား ေရငုပ္သေဘၤာျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ တရုတ္လုပ္ Song class ေရငုပ္သေဘၤာတစ္စင္းျဖစ္ျပီး အျခား သေဘၤာမပါပဲ တစ္စင္းထဲလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

Song အတန္းအစား ေရငုပ္သေဘၤာေတြဟာ ပံုစံ၀၃၅ ရိုမီရိုေတြျပီးရင္ တရုတ္ကိုယ္ပိုင္ထုတ္ ပံုစံျဖစ္ျပီး ပံုစံ၀၃၉ လို႔ ေခၚတဲ့ တစ္စင္းတည္းသာ မူလ ပံုစံအတိုင္း တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၈၀ ေနာက္ပိုင္း ပထမ တစ္စင္း တည္ေဆာက္ျပီးစီးခ်ိန္မွာ ေရအနက္၊ လက္ႏွက္တင္ေဆာင္ႏိုင္မွဳ၊ ေထာက္လွမ္းေရး ကိရိယာပိုင္းေတြမွာ အားရစရာ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ေရေအာက္ လွဳပ္ရွားမွဳ ပံုစံဟာ အရင္ ေရငုပ္သေဘၤာ ပံုစံအေဟာင္းေတြလို ျဖစ္ေနလို႔ အသံဆူညံျပီး ေရေအာက္ လွဳပ္ရွားရာမွာ ေႏွးေကြးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သေဘၤာရဲ့ ပံုစံကို အနည္းငယ္ျပင္ဆင္ျပီး သေဘၤာကိုယ္ထည္ကို ရာဘာျပားေတြ ထည့္သြင္းကာ အသံုလံုေစတဲ့ စနစ္ေတြ ထည့္သြင္းကာ ထပ္မံစမ္းသပ္ခဲ့ပါတယ္။ သေဘၤာအမွတ္ ၃၂၀ဟာ မူရင္းပံုစံျဖစ္ျပီး သေဘၤာရဲ့ Tower မွာ ေရွးရိုးစြဲပံုစံ ၂ဆင့္ဒီဇိုင္းျပဳလုပ္ထားပါတယ္။ ၁၉၉၁မွာတစ္ၾကိမ္ ၁၉၉၄မွာ တစ္ၾကိမ္ စမ္းသပ္ ေရခ်ခဲ့ျပီး ေနာက္မွာေတာ့ သေဘၤာပံုစံကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ 
ပံုစံေဟာင္း(အေပၚ) ပံုစံသစ္ (ေအာက္)

Wuhan နဲ႕ Jiangnan သေဘၤာက်င္း၂ခုကို ဒီဇိုင္းဆြဲေစခဲ့ရာမွာ Wuhan သေဘၤာက်င္းက ဒီဇိုင္းပံုစံ Agosta-90B ရဲ့ သေဘၤာ ကိုယ္ထည္နဲ႔ မူလ ၃၂၀ ရဲ့ ေရယက္ပံုစံကို တြဲဖက္ေစျပီး ဒလက္၇ခုပါ ပန္ကာအသစ္ကိုပါ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ Type039G လို႔ ေခၚဆိုခဲ့ျပီး စမ္းသပ္ခဲ့ရာမွာ အသံလံုတဲ့ ေရငုပ္သေဘၤာ အမ်ိဳးအစားအသစ္ တစ္ခုအျဖစ္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ မူလက ေတာ္ပီတိုနဲ႔ မိုင္းစစ္ဆင္ေရးကိုသာ စဥ္းစားခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး ပံုစံ၀၃၉ဂ်ီေတြ (၃၂၁၊ ၃၂၂၊၃၁၄) ေရခ်တဲ့ ၁၉၉၉ ႏွစ္မွာေတာ့ ဒံုးပ်ံ ပစ္လႊတ္လို႔ရတဲ့ နည္းပညာေတြ ကို ထပ္မံထည့္သြင္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၃၂၃ နဲ႔ ၃၁၄ဟာ ဒံုးပ်ံ ပစ္ခတ္ႏိုင္ျပီး အသံလံုတဲ့ အင္ဂ်င္အသစ္ကို ထည့္သြင္းလို႔ ၂၀၀၄နဲ႔ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ ေရခ်ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္ သေဘၤာ ၃စင္းရဲ့ ေတာ္ပီတိုျပြန္ေတြနဲ႔ ေရဒါစနစ္ေတြကို ဒံုးပ်ံပစ္လို႕ရမယ့္ စနစ္ေတြအျဖစ္ အဆင့္ျမင့္တင္ ထားသလား မထားခဲ့ဘူးလားဆိုတာ မေသခ်ာပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာေတာ့ ပထမဆံုး ၃၂၀ ကလြဲလို႔ Song အတန္းအစား အားလံုးကို အသံလံု အင္ဂ်င္စနစ္သစ္၊ အီလက္ေထာနစ္ စနစ္သစ္ေတြနဲ႔ ဒံုးပ်ံပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ ေတာ္ပီတိုျပြန္ေတြ တပ္ဆင္ အဆင့္ျမင့္ခဲ့ တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ ျပန္လည္ျဖည့္တင္းစရာ မလိုတဲ့ စနစ္ AIP စနစ္ကို စမ္းသပ္တပ္ဆင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႔လဲ ဆိုပါတယ္။


မူလ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားဆီက တရုတ္ဟာ ဆိုဗီယက္နည္းပညာသံုး မင္အတန္အစား ရိုမီရို သေဘၤာေတြကိုသာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္ျပီး သည္သေဘၤာေတြကို အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာသံုး ေရဒါေတြ ဆိုတာ စနစ္ေတြ တပ္ဆင္ရာမွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္ ေတာ္ပီတိုေတြနဲ႔ ဒံုးပ်ံေတြ ပစ္ခတ္ႏိုင္ဖို႔ပါ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး AIP စနစ္ကို တပ္ဆင္ရာမွာေတာ့ အခက္အခဲအမ်ားၾကီးရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပံုစံေဟာင္း ရိုမီရိုေတြကို အဆင့္ျမင့္တာနဲ႔ ပံုစံသစ္ song ေတြ တည္ေဆာက္တဲ့ အစီအစဥ္၂ခုဟာ အားျပိဳင္လြန္ဆြဲခဲ့တာျဖစ္ျပီး ပထမ ၃၂၀မွာ ဒံုးပ်ံ စမ္းသပ္ပစ္လႊတ္တာ မေအာင္မျမင္ျဖစ္ခဲ့တာရယ္၊ အသံဆူညံမွဳမွာ အဆင့္ျမင့္ ရိုမီယိုေတြနဲ႔ သိပ္မျခားနားတာရယ္ေၾကာင့္ ၅ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒံုးပ်ံပစ္ခတ္ရာမွာ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ ရိုမီရိုေတြကို ၁၉၉၀ျပည့္လြန္ေတြမွာ ဒံုးပ်ံမ်ားနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ အီလက္ေထာနစ္ စနစ္မ်ား တပ္ဆင္ေရးနဲ႔ AIP စနစ္တပ္ဆင္ရာမွာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ AIP စနစ္နဲ႔ အဆင့္ျမင့္ ကြန္ျပဴတာစနစ္မ်ား တပ္ဆင္ရာမွာ လံုးဝ မေအာင္မျမင္ျဖစ္ခဲ့ရျပီး ေရငုပ္သေဘၤာ အသစ္ကို စိတ္ဝင္တစား အသက္ျပန္သြင္းခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၄ခုႏွစ္မွာေတာ့ ပံုစံ၀၃၉ဂ်ီ အမ်ိဳးအစား ၄စင္း ပံုစံေဟာင္း ၁စင္း အပါအဝင္ ၅စင္း ရွိေနခဲ့ျပီး တရုတ္ဟာ သိပ္ကို အသံတိတ္ဆိတ္လြန္းတဲ့ သူပိုင္ ေရငုပ္သေဘၤာေတြ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ျပီလို႔ ေၾကျငာပါေတာ့တယ္။ သေဘၤာအမွတ္ ၃၂၅ မွာ AIP စနစ္ကို ထည့္သြင္းစမ္းသပ္ျပီး ကြန္ျပဴတာ စနစ္သံုး အဆင့္ျမင့္ စနစ္ေတြကို ထည့္သြင္းဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အခက္အခဲ မ်ားစြာ ရွိတာေၾကာင့္ သေဘၤာ ပံုစံကို အသစ္တည္ေဆာက္ဖို႔ နဲ႔ အေဟာင္းကိုပင္ အဆင့္ျမင့္ဖို႔ လြန္ဆြဲခဲ့ၾကရျပန္ပါတယ္။ ဝယ္ယူအသံုးျပဳေနရတဲ့ ကီလိုအမ်ိဳးအစား သေဘၤာ အသစ္ေတြမွာ ပါဝင္တဲ့ ကြန္ျပဴတာစနစ္ေတြကို အသံုးျပဳဖို႔နဲ႔ အင္ဂ်င္ အသစ္၊ AIP စနစ္ကို ထည့္သြင္းဖို႔ ဆိုရင္ သေဘၤာ ကိုယ္ထည္ကို ပံုစံအသစ္တည္ေဆာက္ရမွာ ျဖစ္ျပီး ကီလိုအတန္းအစားပံုစံ အသစ္ ၀၃၉ေအ ဒါမွမဟုတ္ ၀၄၁ လို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ ပံုစံေဟာင္း သမားေတြကေတာ့ ၀၃၉ဂ်ီ၁ ကို တင္ျပခဲ့ျပီး ဧရာခင္းျပီးသား သေဘၤာေတြကို လက္ညိဳးထိုးျပခဲ့ပါတယ္။ 


သေဘၤာ အေဟာင္းသမားေတြက အသာရခဲ့ျပီး ေဆာက္လုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ျပီးသား သေဘၤာေတြကို အျပီးထိ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ သေဘၤာတူခဲ့ပါတယ္။ အင္ဂ်င္အသစ္၊ သေဘၤာကိုယ္ထည္ အတြင္းပိုင္း အျပင္အဆင္ အနည္းငယ္ ျပဳျပင္ျပီး ၀၃၉ဂ်ီ၁ ေတြကို ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ AIP စနစ္အတြက္ ဘထၳရီေတြ ကြန္ျပဴတာ စနစ္အတြက္ ေနရာ ေပးလိုက္ရလို႔ AIP စနစ္သံုးလို႔ ေခၚဆိုလို႔ရေပမယ့္ ျပည့္စံုေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္မဟုတ္ပဲ မူလ ၀၃၉ ေတြလို သေဘၤာသားေတြအတြက္ က်ဥ္းၾကပ္ေနဆဲပါ။ AIP စနစ္အငယ္စား သို႕မဟုတ္ တစ္ပိုင္းတစ္စလို႔ ေျပာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သေဘၤာအမွတ္ ၃၂၅ကလြဲလို႕ AIP စနစ္ကို ထည့္သြင္းျခင္း မရွိေတာ့ပဲ အျခား လက္ႏွက္ပိုင္းနဲ႔ အင္ဂ်င္ပိုင္းကိုသာ အဆင့္ျမင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း AIP စနစ္လို အသံုးျပဳႏိုင္တဲ့ လ်ပ္စစ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ အဆင့္ျမင့္ ျပဳျပင္ခဲ့တယ္လို႔လဲ ဆိုျပန္ပါတယ္။ သေဘၤာသား ဦးေရကို ၆၀ကေန ၅၀အထိ ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူနဲ႔ ထိမ္းခ်ဳပ္ရတဲ့ စနစ္ေဟာင္း (ကီလို ၆၆၃ကဲ့သို႕) ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွာေတာ့ သေဘၤာအမွတ္ ၃၁၄ကေနစလို႔ ၃၁၈အထိဟာ ဂ်ီ၁ အမ်ိဳးအစားေတြ အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ထားျပီး ၀၃၉၊ ၀၃၉ဂ်ီ၊ ၀၃၉ဂ်ီ၁ အမ်ိဳးအစား စုစုေပါင္း ၁၃စင္း တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသည္ထဲမွာ စမ္းသပ္ခံ ယာဥ္ေတြျဖစ္တဲ့ ၃၂၀နဲ႔ ၃၂၅ လို ေတြကို ထည့္တြက္သလား မတြက္သလားကေတာ့ မသိရပါဘူး။ 

ပံုစံ ၀၃၉ အတန္းအစားေတြဟာ  ပ်မ္းမွ် တန္ခ်ိန္ ၂၂၀၀ေက်ာ္၊ လံုးပတ္ ၈မီတာခြဲ၊ ကိုယ္ထည္အက်ယ္ ၅မီတာခြဲ၊ အရွည္ ၇၅မီတာ ရွိပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္ ဒီဇယ္အီလက္ေထာနစ္ စနစ္သံုးျဖစ္ျပီး AIP စနစ္ ပါဝင္တယ္ မပါဝင္ဘူးဆိုတာ မသိရပါဘူး။ သေဘၤာသား၅၀+အရာရွိ၁၀ ေပါင္း ၆၀(သို႕မဟုတ္)၅၀ ဦးနဲ႔ ေမာင္းနွင္ရျပီး  ပင္လယ္ျပင္မွာ ၃၀ကေန ၄၅ရက္ထိ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္နာရီကို ေရမိုင္၂၂မိုင္ႏုန္း ခုတ္ေမာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ေရအနက္ ၃၀၀မီတာထိ ငုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္ပီတိုျပြန္ ၆ခုပါဝင္ျပီး ေတာ္ပီတို ၁၈လံုးနဲ႔ YJ-8 (C-801-2) လို ဒံုးပ်ံေတြ သယ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ မိုင္းစစ္ဆင္ေရး အတြက္ဆိုရင္ မိုင္း ၃၆လံုးသယ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ျပင္သစ္လုပ္ ဦးပိုင္းမွာTSM-2233 , ကိုယ္ထည္ေဘးမွာ TSM2255 ဆိုနာမ်ား တပ္ဆင္ထားပါတယ္။  ဒါမွမဟုတ္ ပံုစံတူ တရုတ္ထုတ္ ဆိုနာ စနစ္မ်ား တပ္ဆင္ထားပါတယ္။ ေရွ႕တူရွဴမွာ ပစ္မွတ္ ၁၂ခုထိ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ျပီး ပတ္ပတ္လည္ ၃၀ကီလိုမီတာ အတြင္းက ပစ္မွတ္၄ခုကို ေစာင့္ၾကည့္ေနႏိုင္ပါတယ္။ SRW209 ကဲ့သို႔ ေရဒါမ်ားတပ္ဆင္ထားပါတယ္။ မ်က္ႏွာျပင္ရွာေဖြေရးနဲ႔ ေလေၾကာင္းကင္းေထာက္ ေရဒါငယ္ေတြကိုလဲ တပ္ဆင္ထားပါတယ္။ ေရဒါသတိေပးစနစ္မ်ားနဲ႔ အီလက္ေထာနစ္ စစ္ဆင္ေရး တန္ျပန္စစ္ဆင္ေရး စနစ္မ်ားကိုလဲ တပ္ဆင္ထားပါတယ္။ MTU 16V396SE84 ဂ်ာမနီအင္ဂ်င္ကို အသံုးျပဳပါတယ္။
 
ေတာ္ပီတိုျပြန္မွ ပစ္ခတ္ႏိုင္ေသာ YJ-8
သေဘၤာက ထြက္လာတဲ့ လွိဳင္းကို ေျခရာခံလို႕ျဖစ္ေစ၊ ေရဒါလမ္းညႊန္မွုနဲ႕ ျဖစ္ေစ အျမန္ႏုန္း တစ္နာရီေရမိုင္ ၄၀ထိရွိျပီး ၁၅ကီလိုမီတာထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ Yu-4 တရုတ္ထုတ္ ေတာ္ပီတိုေတြ၊ ေရငုပ္သေဘၤာခ်င္းအတြက္ ဝိုင္ယာလမ္းညႊန္မွုနဲ႔ ပဲ့ထိမ္းပစ္ခတ္ႏိုင္တဲ့ Yu-6 ေတာ္ပီတိုေတြ သယ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ Yj-8 လိုဒံုးပ်ံေတြကိုေတာ့ ၈၀ကီလိုမီတာထိသာ ပစ္ခတ္ႏိုင္ျပီး ေလေၾကာင္းနဲ႔ အျခားေရဒါအကူအညီနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ဒံုးပ်ံစနစ္ကို လိုက္လို႔ ၁၂၀မွ ၂၀၀ကီလိုမီတာထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္ပါတယ္။ CY-1 လို ေရငုပ္သေဘၤာဖ်က္ ဒံုးပ်ံေတြကို စမ္းသပ္ေအာင္ျမင္ခဲ့ေပမယ့္ တပ္ဆင္ထားျခင္း မရွိပါဘူး။ 


၂၀၀၇ခုႏွစ္မွာေတာ့ ပံုစံ၀၃၉ ထုတ္လုပ္မွဳ အားလံုးအဆံုးသတ္ကာ ၀၃၉ေအ ရဲ့ ထပ္မံမြန္းမံထားတဲ့ ဒီဇိုင္းသစ္ ၀၄၁ Yuan အတန္းအစား သေဘၤာေတြ စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၂၀၀၆ခုႏွစ္ တရုတ္ ေရငုပ္သေဘၤာတစ္စင္းရဲ့ အစြမ္းျပမွဳဟာ နည္းပညာသစ္ ေရငုပ္သေဘၤာ တည္ေဆာက္မွဳအတြက္ ပံုစံ၀၃၉ ေရငုပ္သေဘၤာက လက္ခေမာင္း ထခတ္ျပလိုက္သံပဲလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။